Zachtjes vertelde ik van de ijsschotsen in Antarctica. Ik was er nog nooit geweest, maar je luisterde zo aandachtig dat ik de waarheid niet durfde zeggen.
Ik was ooit een boerenkinkel: zielig en alleen, verschopt en verlaten, dik en dun. Ik liep de trappen op in de hoop hogerop te geraken. Meestal geraakte ik ook wel tot de eerste verdieping. Als er twee verdiepingen waren, liep ik tot de tweede verdieping. Soms was er een zolder: een stoffige, warme ruimte vol met dozen en oude foto's. Ik keek dan altijd eens door het zolderluik naar beneden. Ik zat veilig, hoog en droog, fier als een gieter, en ik had honger en dorst.
Ik duwde katten van bomen en raakte vogels met stenen. Ik telde treinen en at hazelnoten. Ik zwom in kanalen en ging nooit naar school. Ik was een drol van formaat. Echt zo een exemplaar dat nooit naar school ging, af en toe hazelnoten at, vaak treinen telde, in het weekend vogels met stenen raakte en katten van bomen duwde.
Gelukkig had je alleen maar oor voor mijn heldendaden in Antarctica. Mijn jeugd interesseerde je niet zo veel. Misschien vermoedde je wel hoe zielig ik toen was, maar kon je het mij vergeven omdat ik al tientallen verre reizen had gemaakt en eigenlijk wel diep vanbinnen een stoere vent was. Misschien wou je ook geloven in het mooie en ongelooflijke, net zoals ik.
Ik stopte mijn kousen. Ik stak de haard aan. Ik kookte een ei.
Jij sliep op mijn canapé. Je droomde wellicht van bromvliegen. Je been maakte rare bewegingen. Ik legde een deken op je been. Je been bleef bewegen. Ik ging op je been zitten. Dat hielp.
Na een tijdje werd je wakker. Je been deed pijn. Je zag mij zitten en vroeg waarom ik op je been zat. Ik vertelde het hele verhaal: je was in slaap gevallen, je been maakte rare bewegingen, niets hielp dus ben ik er maar op gaan zitten. Je knikte begrijpend. Ik vroeg of je misschien zin had in een gekookt eitje. Je riep 'Jaaa!!!!' en rende het huis uit. Ik zou je nooit meer terugzien. Gelukkig maar.
woensdag 11 juni 2008
donderdag 5 juni 2008
een boom in de wind
Een boom stond in de wind. Ik stond er naast. Jij stond naast mij. Het waaide hard. Het was nacht. Er waren geen sterren. We hoorden niets, behalve de wind. Je nam mijn hand. Je trilde. Ik gaf je mijn jas. Mijn jas stond je wel, alhoewel het donker was en ik je dus eigenlijk niet kon zien. Maar ik beeldde me in dat mijn jas je wel stond. Ik wist dan ook met zekerheid dat het een mooie jas was, ik had hem een paar dagen eerder zelf gekocht. En ik wist dat jij wel stond met mijn jassen. Vandaar dat ik me voorstelde, ook al was het nacht en trilde je, dat mijn jas je wel stond.
Er ritselde iets in het struikgewas. Ik gokte op een egel. Jij op een haan. Een haan?? Hier midden in de velden, naast een boom, in de wind? Ik had al eerder gemerkt dat je af en toe rare dingen kon zeggen, maar die haan sloeg toch alles. Ik pakte m'n boeltje en vertrok. Je ging met me mee. Gelukkig maar.
Er ritselde iets in het struikgewas. Ik gokte op een egel. Jij op een haan. Een haan?? Hier midden in de velden, naast een boom, in de wind? Ik had al eerder gemerkt dat je af en toe rare dingen kon zeggen, maar die haan sloeg toch alles. Ik pakte m'n boeltje en vertrok. Je ging met me mee. Gelukkig maar.
zondag 1 juni 2008
mijn vader
Mijn vader is een goede man. Hij groeide op in Gent, in een café aan het station. Zijn moeder was verslaafd aan de drank en had een plastieken been. Zijn vader deed alles voor haar. Ze stierven beiden veel te vroeg.
Mijn vader had twee broers, een oudere en een jongere. De drie broers waren tengere snaken die er het beste van probeerden te maken. Ze gingen met de tram naar school en haalden af en toe kattenkwaad uit.
Mijn vader was, net zoals zijn vader, verstandig, maar behaalde geen universitair diploma. Hij had dat wel gewild, maar in die tijd (we spreken van eind jaren '60) hadden studenten wel andere dingen aan hun hoofd. En werk was er toch genoeg.
Mijn vader werd verliefd op mijn moeder, maar zij was al bezet: ze was getrouwd met een norse man. Mijn vader wachtte enkele jaren, en met succes: mijn moeder scheidde van de norse man en koos voor mijn vader.
Samen maakten ze vier kinderen: drie dochters en een zoon. Hun oudste dochter stierf op 4-jarige leeftijd. Mijn vader snakte naar adem. Mijn moeder huilde elke dag. Toch hielden ze zich sterk. Hun andere kinderen hebben nooit gemerkt hoeveel pijn en verdriet ze moesten verduren. Hun andere kinderen waren gelukkig en onbezorgd.
Mijn vader werkte heel zijn leven bij de belastingen. Hij schopte het tot eerst aanwezend inspecteur en directeur ad interim. Hij was een gerespecteerd collega en baas. Hij prikte redelijk eerlijk en las nooit de krant op zijn bureau. Neen, hij was geen stereotiepe ambtenaar.
Mijn vader is een speciale man. Alleen mijn moeder kan hem volledig doorgronden. Zijn kinderen hebben het doorgronden al opgegeven, maar zien hem wel heel graag. Soms zegt hij eens te expliciet zijn ongezouten (en onterechte) mening, maar meestal steunt hij zijn kinderen onvoorwaardelijk, met raad en daad, door dik en dun.
Natuurlijk is mijn vader opa. Hij is dat met verve. Mijn enige hoop is nu dat hij zijn liefde voor zijn kleinkinderen kan blijven tonen. Hij mag niet bang zijn om liefdevol te blijven. Hij moet blijven knuffelen en spelen.
Eigenlijk hoop ik dat ook van mijzelf, maar het gaat hier gelukkig niet over mij hé. Nee, het gaat over mijn vader.
Mijn vader had twee broers, een oudere en een jongere. De drie broers waren tengere snaken die er het beste van probeerden te maken. Ze gingen met de tram naar school en haalden af en toe kattenkwaad uit.
Mijn vader was, net zoals zijn vader, verstandig, maar behaalde geen universitair diploma. Hij had dat wel gewild, maar in die tijd (we spreken van eind jaren '60) hadden studenten wel andere dingen aan hun hoofd. En werk was er toch genoeg.
Mijn vader werd verliefd op mijn moeder, maar zij was al bezet: ze was getrouwd met een norse man. Mijn vader wachtte enkele jaren, en met succes: mijn moeder scheidde van de norse man en koos voor mijn vader.
Samen maakten ze vier kinderen: drie dochters en een zoon. Hun oudste dochter stierf op 4-jarige leeftijd. Mijn vader snakte naar adem. Mijn moeder huilde elke dag. Toch hielden ze zich sterk. Hun andere kinderen hebben nooit gemerkt hoeveel pijn en verdriet ze moesten verduren. Hun andere kinderen waren gelukkig en onbezorgd.
Mijn vader werkte heel zijn leven bij de belastingen. Hij schopte het tot eerst aanwezend inspecteur en directeur ad interim. Hij was een gerespecteerd collega en baas. Hij prikte redelijk eerlijk en las nooit de krant op zijn bureau. Neen, hij was geen stereotiepe ambtenaar.
Mijn vader is een speciale man. Alleen mijn moeder kan hem volledig doorgronden. Zijn kinderen hebben het doorgronden al opgegeven, maar zien hem wel heel graag. Soms zegt hij eens te expliciet zijn ongezouten (en onterechte) mening, maar meestal steunt hij zijn kinderen onvoorwaardelijk, met raad en daad, door dik en dun.
Natuurlijk is mijn vader opa. Hij is dat met verve. Mijn enige hoop is nu dat hij zijn liefde voor zijn kleinkinderen kan blijven tonen. Hij mag niet bang zijn om liefdevol te blijven. Hij moet blijven knuffelen en spelen.
Eigenlijk hoop ik dat ook van mijzelf, maar het gaat hier gelukkig niet over mij hé. Nee, het gaat over mijn vader.
een wilde sessie
Ik zag je kijken naar mijn schoenen.
Ik vroeg: 'Vind je ze niet mooi, misschien?'
Je antwoordde: 'Jawel, maar er klopt iets niet.'
En zo leerden we elkaar kennen. Een paar uur later deed ik mijn schoenen uit, en jij de jouwe. Ik deed je kleren uit, en jij de mijne. We doken in bed, heel discreet en voorzichtig. We begonnen aan elkaar te frunniken en enkele minuten later waren we nogal wild aan het rampetampen.
Volledig uitgeput lagen we in elkaars armen. Ik had wel zin in een whisky-cola, maar er was geen whisky in huis, noch cola. Jij had zin in nog een wilde sessie, maar ik kon echt niet meer. 'Ik ben ook maar een man, hé' zuchtte ik verontschuldigend, en ik kroop onder de douche.
'Ja, je bent maar een man,' zei je lichtjes gefrustreerd. Maar ik stond al onder de douche dus ik hoorde je niet. Gelukkig maar, anders had mijn ego weer een deuk gekregen. En dat is toch iets wat een man zoveel mogelijk moet vermijden, zei mijn grootvader altijd.
Ik vroeg: 'Vind je ze niet mooi, misschien?'
Je antwoordde: 'Jawel, maar er klopt iets niet.'
En zo leerden we elkaar kennen. Een paar uur later deed ik mijn schoenen uit, en jij de jouwe. Ik deed je kleren uit, en jij de mijne. We doken in bed, heel discreet en voorzichtig. We begonnen aan elkaar te frunniken en enkele minuten later waren we nogal wild aan het rampetampen.
Volledig uitgeput lagen we in elkaars armen. Ik had wel zin in een whisky-cola, maar er was geen whisky in huis, noch cola. Jij had zin in nog een wilde sessie, maar ik kon echt niet meer. 'Ik ben ook maar een man, hé' zuchtte ik verontschuldigend, en ik kroop onder de douche.
'Ja, je bent maar een man,' zei je lichtjes gefrustreerd. Maar ik stond al onder de douche dus ik hoorde je niet. Gelukkig maar, anders had mijn ego weer een deuk gekregen. En dat is toch iets wat een man zoveel mogelijk moet vermijden, zei mijn grootvader altijd.
in gent en tokyo
Ik geloofde nooit in magie tot ik je zag verdwijnen.
Ik ben bang, want ik heb geen schrik.
Iedereen is iemand, maar niemand wil zichzelf zijn.
Ik wou dat je hier was, dicht bij mij.
Ik ben bang, want ik heb geen schrik.
Iedereen is iemand, maar niemand wil zichzelf zijn.
Ik wou dat je hier was, dicht bij mij.
zondag 25 mei 2008
wist ik maar niets
Soms denk ik: 'Wist ik maar niets.'
Daarna denk ik meestal: 'Of nee, liever toch een beetje weten dan helemaal niets.'
Daarna denk ik meestal: 'Of nee, liever toch een beetje weten dan helemaal niets.'
maandag 19 mei 2008
constant instant
Je liep voorbij aan het feit dat de winkels gesloten waren. Je had bovendien geen geld bij. Je bankkaart was gestolen en je portefeuille leeg. Je huilde met de pet op. Een passant gaf je een aalmoes. Daarmee kon je misschien een mini pak friet kopen, maar dat deed je niet. Nee, je ging naar huis en at een appel.
Je zag dat het goed was: de zon scheen, vogeltjes floten, de minister van cultuur glimlachte. Het was een ietwat timide minister, maar zijn glimlach stond je wel aan. Je hart smolt van goud.
Plots kwam Pol aangelopen. Pol was een man met een geweer. Hij zag er vastberaden uit. 'Wat ga je doen, Pol?' vroeg je. 'Ik ga duiven schieten!' antwoordde Pol vastberaden.
Je zag dat het goed was: de zon scheen, vogeltjes floten, de minister van cultuur glimlachte. Het was een ietwat timide minister, maar zijn glimlach stond je wel aan. Je hart smolt van goud.
Plots kwam Pol aangelopen. Pol was een man met een geweer. Hij zag er vastberaden uit. 'Wat ga je doen, Pol?' vroeg je. 'Ik ga duiven schieten!' antwoordde Pol vastberaden.
zondag 18 mei 2008
huil maar niet
'Wie zonder zakdoek is, werpe de eerste snottebel.'
Jezus Christus, een simpele herder, had de gave om ingewikkelde levenswijsheden in verstaanbare taal om te zetten. Alle boeren waren er hem dankbaar om. 's Avonds op café vroegen ze hem vaak nog eens zo'n wijsheid verstaanbaar te maken. 'Komaan, Chrissie,' riepen ze dan in koor, 'Zeg nog eens eentje!' IJdel als hij was zei hij dan altijd nog eentje, meestal gevolgd door: 'Ok, beste vrienden, dat was genoeg voor vanavond. Ik ga naar huis.'
Jezus Christus, een simpele herder, had de gave om ingewikkelde levenswijsheden in verstaanbare taal om te zetten. Alle boeren waren er hem dankbaar om. 's Avonds op café vroegen ze hem vaak nog eens zo'n wijsheid verstaanbaar te maken. 'Komaan, Chrissie,' riepen ze dan in koor, 'Zeg nog eens eentje!' IJdel als hij was zei hij dan altijd nog eentje, meestal gevolgd door: 'Ok, beste vrienden, dat was genoeg voor vanavond. Ik ga naar huis.'
en alles kwam goed
Ik dacht: hoe vaak ik ook zoek, ik blijf het vinden. Ik blijf alleen, ook al zijn we met vijftien. Ik denk en ik vergeet. Ik slaap zelden uit, dat weet iedereen.
Morgen is het maandag, de dag voor dinsdag. Dinsdag droom ik altijd van een winterdag heel lang geleden. We schaatsen in de zon. De dag, net zoals enkele wilde zwanen, vliegt voorbij.
Ik sprak me aan. Waar ga je naartoe? Ik wist het antwoord niet.
Morgen is het maandag, de dag voor dinsdag. Dinsdag droom ik altijd van een winterdag heel lang geleden. We schaatsen in de zon. De dag, net zoals enkele wilde zwanen, vliegt voorbij.
Ik sprak me aan. Waar ga je naartoe? Ik wist het antwoord niet.
in spe
Mijn kleinzoon in spe liep de trap af en zocht een paar knikkers om in het toilet door te spoelen. Hij hield van dergelijke praktijken. Enkele minuten later deed zijn vader een grote boodschap op datzelfde toilet. Ondertussen las hij de krant.
donderdag 1 mei 2008
ik wist het wel
Af en toe passeren joggers voor mijn raam. Ik sla ze gade, lach binnensmonds, trek aan mijn sigaret en kijk verder naar tv.
Ik ben geen leeg persoon: ik hou van tapijten, tapuiten, flapuiten, flaporen en disco. Ik kan heel lang nadenken over een bepaald probleem. Ik speel graag scrabble.
Vaak denken mensen maar aan één ding: zichzelf.
Ik ben ook een mens en adem dus in en uit. Dat gebeurt vanzelf.
Helemaal naakt sta je toch maar in je blootje, zei mijn grootvader soms in zijn slaap. Hij hield van sla.
Ik ben geen leeg persoon: ik hou van tapijten, tapuiten, flapuiten, flaporen en disco. Ik kan heel lang nadenken over een bepaald probleem. Ik speel graag scrabble.
Vaak denken mensen maar aan één ding: zichzelf.
Ik ben ook een mens en adem dus in en uit. Dat gebeurt vanzelf.
Helemaal naakt sta je toch maar in je blootje, zei mijn grootvader soms in zijn slaap. Hij hield van sla.
zondag 27 april 2008
een namiddag
Wilde zwanen vlogen over toen ik je bedankte voor bewezen diensten.
Je stond perplex. Je had dit blijkbaar niet zien aankomen. Je begon te huilen. Je schreeuwde om genade. Je sprong uit het raam en landde na enkele seconden op een SUV. De SUV was er erg aan toe en jij was dood.
Een dame met te veel make-up stond perplex. Haar SUV was gloednieuw en hij reed toch zo goed. Ze voelde er zich veilig in en de mensen keken jaloers als ze passeerde. De negatieve reacties van een paar alterno's nam ze er graag bij.
Maar nu was haar auto dus perte totale. Een eerder onopvallende dame was ten einde raad uit het raam gesprongen en had niet eerst gecheckt of er geen geparkeerde auto's stonden. 'Hoe dom en onvoorzienend kan een mens zijn?' vroeg de eigenares van de SUV zich af.
Ze riep een taxi en reed naar huis. Het huis was leeg. Haar man was gaan werken en voor kinderen hadden ze nog geen tijd of zin gehad. 'Ben ik wel gelukkig?' dacht de dame, en ze deed de tv aan. Het was net Sara. Dat vond ze wel een leuk programma. Soms voelde ze zich Sara, maar dan iets knapper.
Haar man kwam thuis en rook naar een onbekend parfum. 'Zou het zover zijn?' dacht de vrouw, en ze ging naar het toilet. Haar man begon een lied te zingen. Dat deed hij altijd als hij zich schuldig voelde. Door het raam zag hij een paar zwanen overvliegen. 'Schone beesten, die meeuwen' mompelde hij en hij vulde zijn glas met een dubbele whisky.
Je stond perplex. Je had dit blijkbaar niet zien aankomen. Je begon te huilen. Je schreeuwde om genade. Je sprong uit het raam en landde na enkele seconden op een SUV. De SUV was er erg aan toe en jij was dood.
Een dame met te veel make-up stond perplex. Haar SUV was gloednieuw en hij reed toch zo goed. Ze voelde er zich veilig in en de mensen keken jaloers als ze passeerde. De negatieve reacties van een paar alterno's nam ze er graag bij.
Maar nu was haar auto dus perte totale. Een eerder onopvallende dame was ten einde raad uit het raam gesprongen en had niet eerst gecheckt of er geen geparkeerde auto's stonden. 'Hoe dom en onvoorzienend kan een mens zijn?' vroeg de eigenares van de SUV zich af.
Ze riep een taxi en reed naar huis. Het huis was leeg. Haar man was gaan werken en voor kinderen hadden ze nog geen tijd of zin gehad. 'Ben ik wel gelukkig?' dacht de dame, en ze deed de tv aan. Het was net Sara. Dat vond ze wel een leuk programma. Soms voelde ze zich Sara, maar dan iets knapper.
Haar man kwam thuis en rook naar een onbekend parfum. 'Zou het zover zijn?' dacht de vrouw, en ze ging naar het toilet. Haar man begon een lied te zingen. Dat deed hij altijd als hij zich schuldig voelde. Door het raam zag hij een paar zwanen overvliegen. 'Schone beesten, die meeuwen' mompelde hij en hij vulde zijn glas met een dubbele whisky.
zaterdag 26 april 2008
worsten draaien
Al worsten draaiend riep de slachter zijn zoon en beval hem beter uit te kijken als hij per se nog eens een druif wou plukken.
De zoon snapte er niets van, en terecht. Zijn vader, de slachter, werd dementer met de dag. 'U wordt dement, vader.' zei de zoon heel eerlijk. 'Ik weet het, mijn zoon,' antwoordde de vader, 'ik word inderdaad dement van uw gezever over al die fucking druiven en dan maar in uw blootje kotsen in wijngaarden, ik ken dat, jongen, ik ken dat. Mij maakt ge geen blaaskes meer wijs, simpele duif dat ge zijt.'
Het viel op dat de klanten in de slagerij hun gesprekken staakten. Zelfs Mariette, de weduwe van Frans, hield haar mond, hetgeen praktisch nooit gebeurde.
Bijgevolg hadden de dorpelingen twee gespreksonderwerpen voor de komende dagen: de dementerende slachter die zijn zoon uitmaakt voor rotte vis, wat zeg ik, kloefkapper van 't grootste soort, en Mariette die enkele seconden haar mond had gehouden.
De zoon snapte er niets van, en terecht. Zijn vader, de slachter, werd dementer met de dag. 'U wordt dement, vader.' zei de zoon heel eerlijk. 'Ik weet het, mijn zoon,' antwoordde de vader, 'ik word inderdaad dement van uw gezever over al die fucking druiven en dan maar in uw blootje kotsen in wijngaarden, ik ken dat, jongen, ik ken dat. Mij maakt ge geen blaaskes meer wijs, simpele duif dat ge zijt.'
Het viel op dat de klanten in de slagerij hun gesprekken staakten. Zelfs Mariette, de weduwe van Frans, hield haar mond, hetgeen praktisch nooit gebeurde.
Bijgevolg hadden de dorpelingen twee gespreksonderwerpen voor de komende dagen: de dementerende slachter die zijn zoon uitmaakt voor rotte vis, wat zeg ik, kloefkapper van 't grootste soort, en Mariette die enkele seconden haar mond had gehouden.
Twee boeren liepen op den buiten. De ene zei tegen de andere:
'Kent gij die lol van die twee boeren op den buiten?'
Waarop de andere antwoordde: 'Nee, zeg ne keer.'
'Wel,' zei de ene boer, 'er liepen eens twee boeren op den buiten en de ene zei tegen de andere: 'Kent gij die lol van die twee boeren op den buiten?'
Waarop de andere antwoordde: 'Nee, zeg ne keer.'
'Is dat de lol?' vroeg de andere boer.
'Maar laat mij toch uitspreken!' riposteerde de ene boer en hij vervolgde:
''Is dat de lol?' vroeg de andere boer, waarop de ene boer lichtjes geïrriteerd raakte en riep: 'Maar laat mij toch uitspreken!''
'Flauw, hoor' zei de andere boer.
Maar de ene boer was nog niet klaar. Hij zei: 'De andere boer vond het niet meer leuk. Hij zei 'Flauw, hoor' en kreeg een slag in zijn gezicht.
Daarop sloeg de ene boer de andere in het gezicht.
Dat vond de andere boer dan weer wel grappig. Hij zei, duidelijk onder de indruk: 'Fijntje!'
Zo gaat dat nu eenmaal op den buiten.
'Kent gij die lol van die twee boeren op den buiten?'
Waarop de andere antwoordde: 'Nee, zeg ne keer.'
'Wel,' zei de ene boer, 'er liepen eens twee boeren op den buiten en de ene zei tegen de andere: 'Kent gij die lol van die twee boeren op den buiten?'
Waarop de andere antwoordde: 'Nee, zeg ne keer.'
'Is dat de lol?' vroeg de andere boer.
'Maar laat mij toch uitspreken!' riposteerde de ene boer en hij vervolgde:
''Is dat de lol?' vroeg de andere boer, waarop de ene boer lichtjes geïrriteerd raakte en riep: 'Maar laat mij toch uitspreken!''
'Flauw, hoor' zei de andere boer.
Maar de ene boer was nog niet klaar. Hij zei: 'De andere boer vond het niet meer leuk. Hij zei 'Flauw, hoor' en kreeg een slag in zijn gezicht.
Daarop sloeg de ene boer de andere in het gezicht.
Dat vond de andere boer dan weer wel grappig. Hij zei, duidelijk onder de indruk: 'Fijntje!'
Zo gaat dat nu eenmaal op den buiten.
vrijdag 4 april 2008
zindelijk zoals altijd
Mijn grootvader keek naar buiten en snakte naar Benidorm. Hij hield van frieten met gebakken spek en stak regelmatig naast het zebrapad de straat over. Zo rebels was hij wel.
Vijf eenzame fietsers reden door een heel eng bos. De maan scheen fel en arrogant. Een wolf huilde om zijn moeder. Konijnen sliepen in hun hol.
Mijn grootvader had de taak het bos toegankelijk te maken voor jong en oud. Hij begon met alle bomen neer te halen. Dan bouwde hij een hypermodern complex met enkele oranje tinten. Het was fantastisch. Kindjes huppelden doelloos rond, ouders babbelden met etalagepoppen, de lokale middenstand stierf uit.
Dan werd ik geboren. Ik was nog maar heel jong. Ik was moe maar voldaan.
Vijf eenzame fietsers reden door een heel eng bos. De maan scheen fel en arrogant. Een wolf huilde om zijn moeder. Konijnen sliepen in hun hol.
Mijn grootvader had de taak het bos toegankelijk te maken voor jong en oud. Hij begon met alle bomen neer te halen. Dan bouwde hij een hypermodern complex met enkele oranje tinten. Het was fantastisch. Kindjes huppelden doelloos rond, ouders babbelden met etalagepoppen, de lokale middenstand stierf uit.
Dan werd ik geboren. Ik was nog maar heel jong. Ik was moe maar voldaan.
maandag 24 maart 2008
mijn rekenmachine is kapot
Okee, vanaf nu enkel nog waarheidsgetrouwe meldingen, zoals deze: mijn walkman ligt al jaren op zolder. Of deze: een koptelefoon kan handig zijn. Of deze: veel van mijn stylo's schrijven niet meer. Ik zou er eens in moeten schiften.
En, wat sommige mensen uitermate interessant zullen vinden: mijn rekenmachine is nog lang niet kapot! Hij rekent nog als de beste! Fantastisch!
En, wat sommige mensen uitermate interessant zullen vinden: mijn rekenmachine is nog lang niet kapot! Hij rekent nog als de beste! Fantastisch!
de losers
Ze kwam en ze ging. Niemand verstond wat ze zei. Twee losers stonden met hun mond vol tanden. Een paraplu klapte open. Ze had hoge hakken aan. De barman stond op het podium en zong een liedje. Zijn begeleidingsband viel op het juiste moment in. Mensen juichten en klapten in de handen. Enkele losers riepen 'Al wie da nie springt' en werden scheef bekeken. De zon bleef schijnen. Ze keek in de spiegel en knipoogde naar zichzelf. De kuisvrouw zag dit gebeuren. Het liedje kwam ten einde. Mensen gingen naar huis. Een kraanman pinkte een traan weg met zijn ringvinger. Zijn vriend was vertederd. Het leven leek niet op te houden. Een duif bleef zitten en werd overreden door een bus. Ze lakte haar nagels. Ze hield van fakkels maar niemand wist waarom.
winter in afghanistan
Door de sneeuwbui van gisterenavond zijn al mijn kippen het bos in gevlucht. Ik hoorde ze luidruchtig kakelen en dacht nog, wat is hier aan de hand. Maar toen ik in mijn pyjama de tuin in struinde, waren ze al allemaal verdwenen.
Ik nam mijn jachtgeweer en liep het bos in. Het was stil in het bos. Een tak kraakte. Ik huiverde. De maan scheen.
Ik loste een schot en daarna een scheet. Veel kon ik daar niet aan doen. Ik dacht aan mijn zorgeloze jeugd en verliet het bos. Ik kroop terug in bed en viel in slaap.
Twee mannen kusten een geit vol op de mond. Het was duidelijk een mooie geit.
Ik werd wakker met een schreeuw: woehaa! Mijn levensgezellin was dat al gewoon, maar ik nog steeds niet. Ik poetste mijn tanden en waste enkele lichaamsdelen. Daarna kwam de melkman. Hij zei dat de postbode het niet zou halen vandaag.
Om veertien na negen zette ik de radio aan. Het nieuws was al tien minuten gedaan. Ik vond dat niet jammer, maar at wel mijn boterhammen op. Daar was ik principieel in.
Ik nam mijn jachtgeweer en liep het bos in. Het was stil in het bos. Een tak kraakte. Ik huiverde. De maan scheen.
Ik loste een schot en daarna een scheet. Veel kon ik daar niet aan doen. Ik dacht aan mijn zorgeloze jeugd en verliet het bos. Ik kroop terug in bed en viel in slaap.
Twee mannen kusten een geit vol op de mond. Het was duidelijk een mooie geit.
Ik werd wakker met een schreeuw: woehaa! Mijn levensgezellin was dat al gewoon, maar ik nog steeds niet. Ik poetste mijn tanden en waste enkele lichaamsdelen. Daarna kwam de melkman. Hij zei dat de postbode het niet zou halen vandaag.
Om veertien na negen zette ik de radio aan. Het nieuws was al tien minuten gedaan. Ik vond dat niet jammer, maar at wel mijn boterhammen op. Daar was ik principieel in.
zaterdag 22 maart 2008
mijn winkel
Mijn winkel draait goed. Ik verkoop vanalles, elke dag. Mensen keren tevreden terug.
Ik weet niet hoe ik het doe, maar ik ben ongelooflijk.
Daarnet kwam niemand mijn winkel binnen. Ik moest even slikken.
Ik weet niet hoe ik het doe, maar ik ben ongelooflijk.
Daarnet kwam niemand mijn winkel binnen. Ik moest even slikken.
zondag 16 maart 2008
in leven
Het schaap leefde maar één keer. Daarom blaatte ze de hele dag.
Een hele dag blaten, dat zijn niet veel schapen gegeven.
Ooit was er een schaap dat de hele voormiddag blaatte.
Alle schapen keken naar haar op. Zelfs onder de geiten had ze fans.
Maar een hele dag blaten, nee, dat kon zelfs zij niet.
Het was dus werkelijk van ongezien allooi dat een schaap de hele dag kon blaten.
De boeren in de straat hielden een volksraadpleging.
Eigenlijk was het niet aan de boeren om dit te organiseren.
Daarom werd het resultaat na weinig discussie door de koning nietig verklaard.
De boeren kwamen in opstand. Ze namen rieken en hun meest stinkende mest en trokken naar het koninklijk paleis.
Daar aangekomen werden ze vriendelijk ontvangen op de thee. Ze kregen zelfs een koekje.
Hun woede verdween en onverrichter zake stapten ze terug naar huis.
'Had ik het niet gedacht!' riep boer Alfons, die thuis was gebleven wegens een hardnekkige lumbago, woedend. 'Ge hebt u allemaal laten doen door een beetje thee!'
'Eh, er waren ook koekjes bij...' probeerde boer Gérard nog. Maar het mocht niet baten: boer Alfons nam zijn boeltje en vertrok.
Liesbet en Matthieu hielden van elkaar en ook wel van zichzelf.
Ze zagen boer Alfons passeren. Hij zag er woedend uit.
De trein passeerde ook. Wie weet zat Bert er wel op, de ex van Liesbet.
Liesbet dacht stiekem nog wel eens aan Bert. Matthieu wist dit en wou Bert dan ook het liefst van al vermoorden. Bert wist van niets. Hij was altijd al iets trager geweest dan de gemiddelde dorpeling.
Plots was het dorp in rep en roer.
Het schaap dat de hele dag blaatte, was gestopt met blaten!
'Het is een wonder!' riep de ene.
'De wereld vergaat! 'riep een ander.
'Mijn soep is aangebrand!' riep Zulma.
'Kust allemaal mijn kloten!'
Dat laatste kwam van boer Alfons.
Een hele dag blaten, dat zijn niet veel schapen gegeven.
Ooit was er een schaap dat de hele voormiddag blaatte.
Alle schapen keken naar haar op. Zelfs onder de geiten had ze fans.
Maar een hele dag blaten, nee, dat kon zelfs zij niet.
Het was dus werkelijk van ongezien allooi dat een schaap de hele dag kon blaten.
De boeren in de straat hielden een volksraadpleging.
Eigenlijk was het niet aan de boeren om dit te organiseren.
Daarom werd het resultaat na weinig discussie door de koning nietig verklaard.
De boeren kwamen in opstand. Ze namen rieken en hun meest stinkende mest en trokken naar het koninklijk paleis.
Daar aangekomen werden ze vriendelijk ontvangen op de thee. Ze kregen zelfs een koekje.
Hun woede verdween en onverrichter zake stapten ze terug naar huis.
'Had ik het niet gedacht!' riep boer Alfons, die thuis was gebleven wegens een hardnekkige lumbago, woedend. 'Ge hebt u allemaal laten doen door een beetje thee!'
'Eh, er waren ook koekjes bij...' probeerde boer Gérard nog. Maar het mocht niet baten: boer Alfons nam zijn boeltje en vertrok.
Liesbet en Matthieu hielden van elkaar en ook wel van zichzelf.
Ze zagen boer Alfons passeren. Hij zag er woedend uit.
De trein passeerde ook. Wie weet zat Bert er wel op, de ex van Liesbet.
Liesbet dacht stiekem nog wel eens aan Bert. Matthieu wist dit en wou Bert dan ook het liefst van al vermoorden. Bert wist van niets. Hij was altijd al iets trager geweest dan de gemiddelde dorpeling.
Plots was het dorp in rep en roer.
Het schaap dat de hele dag blaatte, was gestopt met blaten!
'Het is een wonder!' riep de ene.
'De wereld vergaat! 'riep een ander.
'Mijn soep is aangebrand!' riep Zulma.
'Kust allemaal mijn kloten!'
Dat laatste kwam van boer Alfons.
Abonneren op:
Posts (Atom)